จดหมายฉบับที่ 145

posted on 15 May 2010 16:30 by mylighthouse

ถึง...คุณประภาคาร

หายไปปีกว่าเป็นยังไงบ้างคะ

เราเองสบายดีแต่ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่

ตอนนี้อยู่ในภาวะสับสนทางอารมณ์ ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว

ตอนนี้คนที่รักกับคนที่อยู่ข้างกายกลับไม่ใช่คนเดียวกัน....ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลยค่ะ

แต่ยังไงวันนี้ก็ขอบคุณคุณนะคะ ที่ทำให้เรามีช่วงเวลาดีๆ ในวันที่อากาศร้อนและเหตุการณ์รอบตัววุ่นวาย

 

อีก 5 วันเจอกันค่ะ :)

 

รักและคิดถึงเสมอ

 

"ยังทรมานอย่างนี้ เจอะเธอทุกทีต้องคอยข่มใจ

ต้องทำเป็นคุย ทักทาย ทั้งที่ข้างในใจนั้นไม่ใช่เลย

อยากบอกว่าฉันยังรักเธอเสมอ มันยังคิดถึงเธอไม่เคยเปลี่ยนไป เจ็บปวดที่ฉันเองพูดได้แค่ในใจ

ก็รู้ถ้าพูดออกไป เธอคงจะไม่ย้อนกลับมา

มันคงจะดีกว่านี้ หากฉันเลิกจำว่าเคยผูกพัน

ยังพยายามทุกวัน แต่ทุกครั้งที่เจอกัน ในใจก็ยังสั่น...ฉันยังเหมือนเดิม

เมื่อฉันไม่ใช่คนที่ฝัน ชีวิตของฉันเป็นได้แค่นี้ จะรักเท่าไหร่แต่ก็เข้าใจดี วันนี้ไม่มีเธอแล้ว..."

edit @ 15 May 2010 16:44:19 by it's me...

Is this called love?

posted on 23 Mar 2009 20:50 by mylighthouse

คุณคิดว่า....การรักใครสักคนมันยากไหมคะ

เราว่าการรักใครสักคนมันไม่ยาก .... แต่การอยู่ร่วมกันต่างหากที่ยาก

การอยู่ร่วมกันกับคนในสังคมคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็น คนในครอบครัว เพื่อน เจ้านาย หรือคนบนเมล์คันเดียวกันคงไม่ยากเท่ากับการอยู่ร่วมกับคนที่เรารัก ......คุณคิดว่างั้นไหมคะ

ผ่านมาเกือบปีแล้ว --- เรารู้สึกว่าการมีใครสักคนเข้ามาในชีวิต มันไม่ได้ง่ายเลย

เมื่อก่อน เราคิดว่าการมีแฟน คือการที่เราทั้งคู่ต่างเป็นทั้งหมดของกันและกัน --- ทุกแง่มุมในชีวิตของกันและกันจะต้องเปิดเผยออกมาหมด

แต่วันนี้เราเพิ่งรู้ว่า การเป็นแฟนใครสักคน คือการที่เราได้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตเขา ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตเขา

บางส่วน บางแง่มุมของชีวิตเขาอาจไม่มีเรา และบางแง่มุมของชีวิตเราก็อาจไม่มีเขา

บางเวลาที่เราอยู่กับใครสักคนมาก ๆ เรามักรู้สึกว่าทั้งโลกมีแค่เรากับเขา ทั้งที่ความจริงก็คือเราต่างคนต่างมีแง่มุมส่วนตัว โลกนี้มีพ่อแม่เพื่อนเขา และโลกนี้มีพ่อแม่เพื่อนเรา

เพื่อนรักคนนึงของเราเคยบอกว่า แกน่ะมันมีโลกส่วนตัวสูงคนเดียวไม่พอ ยังจะไปดึงเขาเข้ามาในโลกของแกอีก เขาก็มีโลกของเขาเหมือนกันนะ

ใช่ บางทีเราก็ดึงคนโน้นคนนี้เข้ามาในโลกของเรา ดึงเขาให้หมุนไปตามแรงคิด ให้หมุนไปตามความต้องการ ดึงเขาให้หมุนไปตามภาพที่เราสร้างไว้ จนลืมไปว่า.............. เราก็แค่หมุนมาเจอกัน ได้มีโอกาสเดินทางไปพร้อมๆ กัน แต่หากจะให้เขามาหลอมรวมเป็นโลกเดียวกับเราคงเป็นไปไม่ได้

แค่บางด้านบางมุมที่เขาหมุนมาให้เราได้ดู ---- อาจจะมีคุณค่ามากพอที่จะเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดี

หากเราไปบังคับให้เขาหมุนด้านที่ไม่อยากใครดูมาให้เราดู ---- เราอาจจะเสียใจภายหลังที่ทำแบบนั้นไปก็ได้

ขอโทษนะคะที่เคยคิดว่าทั้งชีวิตของคุณต้องมีฉัน ------ วันนี้เรารู้แล้วว่าแค่ได้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำของคุณ แค่นี้ก็ดีมากมายแล้ว :)

จดหมายฉบับที่ 144

posted on 14 Jan 2009 21:11 by mylighthouse

14 มกราคม 2552

ถึง...คุณประภาคาร

อากาศหนาวมากเนอะคะ ตั้งแต่โตมายี่สิบกว่าปีเนี่ย ปีนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่ปีที่เรารู้สึกว่าอากาศหนาวยาวนานกว่าปกติ

เอ๊ะ หรือเพราะว่าปีนี้ทั้งเราและคุณมีคนให้กอดน้า อากาศเลยเป็นใจให้ อิอิ.....

ยังไงคุณก็ดูแลตัวเองเยอะ ๆๆ นะคะ เพราะว่าอากาศหนาวทำให้ไอบ่อยได้มากกว่าปกติเนอะ ตอนแรกไม่คิดจะเขียนประโยคนี้ แต่เอาเป็นว่าอยากให้คุณรู้ว่าเราเป็นห่วงแบบเพื่อนล่ะกันนะคะ =)

อากาศหนาวนี่ก็ดีเหมือนกันนะคะ อย่างน้อยอากาศเย็นๆ ก็ช่วยให้ใจเราเย็นขึ้นมาได้บ้าง ทำให้คิดไตร่ตรองอะไรได้มากขึ้น....

ถึงบางทีเรื่องกลุ้มใจอาจจะแวะเวียนกลับมาให้เราได้เจ็บปวดบ่อย ๆ แต่ก็.....หวังว่าสักวันคงจะผ่านมันไปได้

เฮ้อ ไม่สบายใจเลยค่า............

Happy Winter's day na ka :)